Gecenin kucağına doğru yürüyorum yine.Bu kaçıncı gece , bu kaçıncı ağlayış acaba sensizliğin içinde. Günler geçsede bir bir içimde bıraktığın geçmiyor, yaktığın iyileşmiyor hala. Bir kor gibi yaktı , görülmesede dışarıdan korkunç bir iz bıraktı.Saklıyorum herkesten acımı kederimi.Yapma gülücüklerimle , kahkahalarımla gömmeye çalışıyorum seni en derin yerlere.Öyle derin yerler ki oralar kimsenin asla bulamayacağı yerler.Kimsenin inemeyeceği kadar derin..Senin bende bıraktığın izler kadar olmasada derin işte.Gecelerde buluyorum bende seni.Ona koşuyorum hep.Güneşin biran önce uyuması için sabırsızlıkla bekliyorum.Güneş uyanınca sen kayboluyorsun.Güneş ebe bu saklambaç oyununda.O çıkınca sen kaçıyorsun.Geceler..Beni sarıp sarmalayan , kimsesizliğimi unutturan,öksüzlüğümü ,yetimliğimi sanki bilip tüm gücüyle bir daha sarmalayan geceler…Ben hep o gecelerde yaşamak istiyorum.Artık güneş uyansada kaçmasın istiyorum.Arada bir engel olmasını değil bağ olmasını istiyorum..Düşünüyorum da tabi bazen”acaba ben çok mu şey istiyorum!”..Herkes düşünmez mi? Düşünür elbet ama ister yinede .İstemekle de yetinmez elde etmek için elinden geleni yapar.Sonra ne olur peki! Bir hiç…Hiçlikten ibarettir o.Beklenmeyen bir zamanda beklenmeyen bir yerde çıkıp geliverir ansızın belirir hayatında.Tepetaklak olur birden senin o dört duvardan oluşan dünyan.Sevinirsin önce ..Susuzluktan çatlayan toprağa düşen yağmur misali sevindirir yüreğini..Sevinir ki sevindikçe sevindirirsin sende arkadaşını , dosstunu ,yakınını..Sana yakın olan kim varsa onu.Yakın olmasada yakınlaşmaya çalışırsın belkide,Bir emek veririsin.Eh ne demişler “sevgi emek ister,emeksiz sevgi yavan ekmek gibir”.Peki emek verince gerçekten düzeliyor mu herşey ? yo hayır.Aksine daha da kötü bir hal alıyor belkide..Bir çekişmece gibi bir şey bu.Uzun taraf kimde kalıyorsa o kazanıyor.Kazanacak tarafı kendin belirlemiyorsun artık.Duyguların mücadelesine dönüşüyor çünkü bu iş artık..Sorun hissetmekte ve hissettirmekte.Geceler hisssettiriyor işte bana ..Bazen annem oluyor , bazen babam..bazen hiçkimsem oluyor.Tekrar döndürüyor beni kimsesizliğime.İçin için ağlatıyor ,bir tokat gibi çarpıyor gerçekleri yüzüme.Bakıyorum gece boyu hebirine ,inceliyorum.Geceler ..Kiimi zaman yoldaş oluyor korkularıma , inançlarıma,kimi zaman klavuz oluyor yok gösteriyor;okyanusta kaybolan gemilerime..Kimi zaman bir şemsiye oluyor yağmurda ıslanan kedime,kimi zaman da rüzgar olup yönümü tayin ediyor..Bende kendimi onun eller,ne bırakıveriyorum.Güvendeymişim gibi oluyoryorum.Alıp götürüyor beni ;bazen hiç gitmediğim bir yere bazende ;geldiğim yere…Zaten yine dönüş yolu orası değil mi !Mutlak kaçışın mümkün olmadığı yer ,zaman….
