Kırılıyor zincir. Özgürlük!
Koşacağım, güneşe bakacağım ve dilediğimce yaşayacağım.
Sonunda... Çok beklemiştim bunu; sonunda oldu. Kuşlar gibi uçmak istiyorum. Ne çok olmuştu kısılıp kaldığım, aslında ben hiç özgür olmamıştım ki!
Tadına varma vakti, dışarıdayım. Hani güneş? Hangileri renk? Yürümek!? Karanlık burası, zifiri. Neredeyim? Düşün...
Biri sesleniyor! O da ne? Güneşi sordum; işte! dedi. Göremiyorum.
Neden yerdesin dedi? Ayağa kaldır dedim.
İşkence bu. Kalkamıyorum, yürüyemiyorum. Dizlerim titriyor. Binlerce karınca dizlerimde, daha fazla dayanamıyorum.

Renkleri istedim. Bu kırmızı dedi ses, bu mavi, yeşil, sarı. Ama burası hep siyah dedim. Simsiyah dünya!
Anlamıştı beni, en azından öyle söyledi. Nedir dedim belli belirsiz. Çok yorgunum konuş diye ekledim fısıldamamı.
Meğer yıllardır hasret olduğum güneş gözlerimi almış benden, ayaklarım yürüyememekten güçsüz düşmüş. Bu değildi hayalim, düşlerim.
Zamanı geri almak mümkün mü dedim, güldü, ağladım. Islaktı ama göremiyordum, sahi su nasıl bir şeydi?
-Götür beni; götür zindanıma, yeni zincirler al en güçlüsünden....
-Hayır! İstediğin buydu... Böyle yaşamalısın.
Anne? Üşüyorum anne... Çok yalnızım al beni buradan... Mutlu zindanıma götür beni. Nemli ve soğuk ama yine sever o beni. Yalnızlığım; tek kadim dostum sen de seversin.
Kurtarın beni!