Dört mum yavaşça yanıyordu. ortam çok sessizdi,konuşmaları duyuluyordu.

İlki konuştu; ben "BARIŞIM" HİÇ KİMSE BENİM YANIK KALMAMI SAĞLAYA ÇALIŞMIYOR,İNANIYORUM Kİ SÖNECEĞİM alevi azaldı ve söndü.

İkincisi konuştu; ben "İNANCIM" NEREDEYSE HERKES,BENİ ARTIK GEREKLİ GÖRMÜYOR,O NEDENLE DAHA FAZLA YANIK KALMAMA HİÇ GEREK YOK konuşmasını bitirdi ve söndü.

Üçüncüsü mumda; ben "SEVGİYİM" YANIK KALMAM İÇİN GÜCÜM YOK İNSANLAR BENİ BİR KENARA BIRAKTI VE ÖNEMİMİ ANLAMADI KENDİLERİNE EN YAKIN OLANLAR BİLE SEVMEYİ UNUTTULAR dedi ve o da söndü.

Ansızın; Bir çocuk odaya girdi ve üç mumun yanmadığını gördü. "Neden yanmıyorsunuz?Sizin sonuna kadar yanmanız gerekir." dedi ve ağlamaya başladı.

Dördüncü mum çocuğa döndü ve; "Korkma ben hala yanıyorum diğer mumları yeniden yakabiliriz, ben "UMUDUM" dedi. Parlayan gözlerle, çocuk UMUT mumunu aldı ve diğer mumları tekrar yaktı.

(Umudun alevi yaşamınızdan hiç eksilmesin!!!...ve böylece her birimiz UMUDU, İNANCI,BARIŞI ve SEVGİYİ sürdürebilelim!!!)